Η σφοδρή έναρξη της Καλαμάτας

Η σφοδρή έναρξη της Καλαμάτας

Η ορμητική έναρξη της Καλαμάτας

«Οταν μου είπαν να έρθω στην Ελλάδα να κάνω μια παράσταση χορού, σκέφτηκα για μια στιγμή, μα εκεί έχουν κρίση, πώς μπορούν να διοργανώσουν φεστιβάλ; Υστερα συνειδητοποίησα ότι ειδικά όταν έχουμε κρίση, τότε πρέπει να βλέπουμε και να κάνουμε τέχνη, έτσι δεν είναι;».

Ενας μικροκαμωμένος μαύρος άντρας στεκόταν όρθιος στη σκηνή μιλώντας μας από το μικρόφωνο. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την εκρηκτική συνέχεια: το σόλο με τίτλο «Still/life» που παρουσίασε ο Νιγηριανός Κούντους Ονικέκου, ένας από τους σημαντικούς χορογράφους της νέας γενιάς, την Παρασκευή και το Σάββατο (19, 20/7) που μας πέρασαν, στο πλαίσιο του 19ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας.

Την ίδια ώρα που ο Ονικέκου ξετύλιγε το κουβάρι της παράστασής του με ένα αφρικάνικο τραγούδι της φυλής του, των Γιορούμπα, έξω από το Δημοτικό Θέατρο Καλαμάτας είχε μόλις ξεκινήσει η συγκέντρωση κατά του φεστιβάλ της Χρυσής Αυγής, που πρόκειται να γίνει στις αρχές Αυγούστου. Οι φωνές των διαδηλωτών που ησύχασαν στην πορεία ήταν ένα παράδοξο φόντο στο one man show του Κούντους, «μια ιστορία ανάτασης και πτώσης, δυνατοτήτων, μια απόπειρα συμφιλίωσης και αποδοχής των αντιθέσεών μας», όπως την περιγράφει ο ίδιος. Ο Κούντους Ονικέκου χρησιμοποίησε τον λόγο, το τραγούδι, το βίντεο και τη νευρώδη, ακροβατική κίνησή του για να αφηγηθεί μέσα από τη δική του ιστορία τη «σχιζοφρένεια» του κόσμου στον οποίο ζούμε. Στις δύο παραστάσεις του, που αποθεώθηκαν από το κοινό, καθώς ο ίδιος υποκλινόταν εξοντωμένος αλλά μακάριος, δεν μπορούσες παρά να αισθανθείς το θέλημα να είναι το έργο του «μια πρόσκληση σε δάκρυα, μια σπίθα ελπίδας ότι οι κατοπινες γενιές ίσως μάθουν την ισότητα από τη φτώχεια, την αγάπη από τη οδύνη και την ειρήνη από τις συμφορές».

Στον πεζόδρομο έξω από το Δημοτικό Θέατρο επικρατούσε γαλήνη στις 9 το βράδυ του Σαββάτου, καθώς οι θεατές της παράστασης του Ονικέκου έβρισκαν τον δρόμο τους προς το νέο Μέγαρο Χορού της Καλαμάτας, γεγονός του φετινού Φεστιβάλ. Η πρώτη παράσταση στον εντυπωσιακό του χώρο έγινε την Πέμπτη με την ομάδα «Rosas» της Αν Τερέζα Ντε Κιρσμέικερ και το ιστορικό, αναβιωμένο έργο «Drumming». Και οι δύο βραδιές (18, 19/7) του σχήματος δόθηκαν στην κατάμεστη Κεντρική Αίθουσα του Μεγάρου.

Ηταν μοναδικό το θέαμα όσων έχουν παρακολουθήσει την πορεία του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας, του φωτισμένου κτιρίου του σε κοντινή απόσταση από την κεντρική πλατεία της πόλης, χώρο που ευτυχώς γνώριζαν οι ταξιτζήδες...

Η «Παγκόσμια Εκθεση»

Αν θα μπορούσα να ξεχωρίσω μια παράσταση από το πρώτο τριήμερο του 19ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας, θα στεκόμουν στην περφόρμανς του Γάλλου χορογράφου Ρασίντ Ουραμντάν «Exposition Universelle» («Παγκόσμια Εκθεση», 20, 21/7, Στούντιο Μεγάρου Χορού). Βαμμένος με μαύρη μπογιά, φορώντας παπούτσια μεσοπολέμου, τυλίγοντας το πρόσωπό του με ταινία, ο Ουραμντάν έκανε ένα ταξίδι σε μια ιδεατή «παγκόσμια έκθεση» ιδεολογιών και σκηνών από την πολιτική ιστορία του κόσμου. Στο υψηλής τεχνολογίας σκηνικό τοπίο κυριαρχούσε ένας αιωρούμενος προβολέας, ένας μετρονόμος, οθόνες και ο μουσικός Jean-Baptiste Julien που συνόδευε τον Ουραμντάν. Στο φινάλε το πρόσωπό του προβάλλεται σε μια οθόνη, καθώς ένα απαλό σφύριγμα τον καλεί να κοιτάξει πότε δεξιά, πότε αριστερά, πάνω, κάτω, όλο και πιο γρήγορα, μέχρι που η εικόνα θολώνει. Πόσο πιο ποιητικά θα μπορούσε να αποδοθεί το πορτρέτο του σύγχρονου ανθρώπου από έναν καλλιτέχνη. Πόσο τυχεροί όσοι βρεθήκαμε και φέτος στην Καλαμάτα, Πόλη του Χορού...

www.kathimerini.gr

Το διαβάσαμε στο: Kathimerini.gr

Διαβάστε ακόμη

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ